زندگی مثل یه فرش و ایت تویی که باید اون را رج بزنی اون وقت تو میشی فرش باف و شروع میکنی

به بافتن رج رو رج میزنی بعد چشم وا میکنی می بینی دار قالیت پر شده از نقش و رنگ و تو میشی

فرش باف زندگی ...

گاهی اوقات زندگی مثل یه بنا قدیمی میمونه اونقدر فرسوده که تو فکر میکنی همین الان که بریزه

اما یه نگاه که میکنی میبینی هر خشت و گلش داره باهات حرف میزنه خاطر ها برات داره . بعدش

مثل یه معمار چیره دست شروع میکن به بازسازی بنا ... خشت رو خشت میزاری طلق نصرت

میبندی  و پنجرهای شمسه دار میزاری حوض ماهی را رنگ میکنی و چهار تا ماهی قرمز میندازی

توش و توی باغچه یه درخخت سیب میکاری توی سایه خنک درخت خستگی در میکنی که میبینی

خونت دیگه درست شده حالا تو دیگه معمار زندگی هستی ..

زندگی گاهی مثل یه شعر بلنده که شاعرش تویی وزن و قافیه میزاری و بلند و کوتاش کینی تا میشه

یه شعر ناب اونوقت تو شاعر زندگی میشی ...

مهم نیست که تو کی هستی و زندگی را چه جور میسازی مهم اینکه اگه میسازی جوری بسازی

که روشن باشه که نیاز نداشته باشه که توش چراغ قوه بندازی .

سازنده زندگی بودن نیاز به مهندسی و شاعری و فرش بافی نداره فقط میخواد که تو سازنده چیره

دست اون باشی.

پ.ن : خیلی سعی کردم تو این مدت طولانی فراموشت کنم اما نشد ... تا همین الان ... دیدم دیگه

نمیشه .... خواستنت که برای من که جزئی از روحم شدی بهتر از نخواستنت . پس دوباره زندگی...